Biebrza swój początek bierze na południe od Nowego Dworu, u
podnóża Wzgórz Sokólskich. Ujście Biebrzy znajduje się koło wsi
Ruś. Długość rzeki wynosi ok. 165 km (w tym 155 km w Parku), a
powierzchnia dorzecza 7051,2 km2.
Ssaki Wśród drobnych ssaków uwagę zwraca pospolitość i
wysokie zagęszczenie nornika północnego Microtus oeconomus, świadcząca
o specyfice środowisk bagiennych. Z pozostałych ssaków na uwagę
zasługują: wilk, wydra, łoś i bóbr. Znajduje się tu największa w kraju
ostoja łosia (ok. 400 sztuk).
Ptaki W dolinie Biebrzy
obserwowano 271 gatunków ptaków, w tym ponad 180 lęgowych. Jest
najważniejszą ostoją dubelta, kropiatki, orlika grubodziobego, rybitwy
białoskrzydłej i derkacza w Europie Środkowej i Zachodniej. Jest też
ważnym "przystankiem" dla migrujących siewkowców, kaczek, gęsi i
żurawi.
Ponad 40% powierzchni Parku zajmują siedliska
hydrogeniczne. Na ich obszarze wyróżniono ponad 70 typów zbiorowisk
roślinnych naturalnych i zastępczych (w tym półnaturalnych i
antropogenicznych). Wśród zbiorowisk naturalnych dominują (bezleśne):
turzycowiska, mechowiska i szuwary oraz (leśne): olsy, brzeziny i bory
bagienne. Ekosystemy wodne reprezentuje rzeka Biebrza wraz z dopływami
oraz liczne starorzecza.
